MCP (Model Context Protocol) 2026-07-28 versiyası ilə stateless arxitekturaya keçdi. Artıq initialize əl sıxması yoxdur, Mcp-Session-Id başlığı silinib. Protokol versiyası, müştəri məlumatı və imkanlar hər sorğunun _meta sahəsinə köçürülüb — bu o deməkdir ki, istənilən instansiya istənilən sorğuya cavab verə bilər.
Bu yeniləmə real ağrıları aradan qaldırır. Uzun müddətli SSE bağlantıları yük balanslamanı çətinləşdirirdi — komandalar paylaşılan sessiya mağazaları və şlüz nəzarəti qurmalı olurdular. İndi isə dairəvi yük balanslayıcı kifayətdir, Lambda və Cloud Run kimi serverless mühitlər rahat işləyir.
Bununla belə, MCP-nin həll etmədiyi iki əsas məsələ qalır: agentin kimliyi və onun nə edə biləcəyi, bir də model kontekstinin bitdiyi uzunmüddətli proseslərin idarəsi. MCP standart olaraq modelin alətə necə çatdığını müəyyən edir — bundan artığı onun səlahiyyətində deyil.
AWS tərəfində bu problemlərə hazır həllər var. AgentCore Gateway hər bir zəngi Cedar ilə qiymətləndirir, Temporal politikaları isə agentin bütün trayektoriyasını əhatə edir. Uzun sürən proseslər üçün Step Functions istifadə olunur. Lakin əsas çətinlik kompozisiyadır: hansı agentin hansı prinsipal adından hərəkət edəcəyinə və nəyə icazə veriləcəyinə qərar vermək — heç bir xidmət bunu avtomatik təmin etmir.
Yeni requestState mexanizmi qısa müddətli sorğu-toplaması üçün əlverişlidir — server çatışmayan məlumatları soruşur, müştəri cavablayır və davam edir. Tasks genişlənməsi (SEP-2663) isə daha irəli gedir: alət çağırışı nəticəsində bir task handle'i qaytarılır, müştəri sonra taskın vəziyyətini yoxlaya bilər. Amma bu tasklar dayanıqlı deyil — bir addım uğursuz olanda kompensasiya, təsdiq qaydaları və ya audit izi təmin etmir.
Nəticə: şərh və qərarvermə agentə, etibarlılıq isə workflow mühərrikinə aid olaraq qalır. Agent düzgün aləti seçdimi? Məlumat aktuallığını yoxladımı? Siyasətə uyğun hərəkət etdimi? Bu suallara cavab vermək üçün hər model, prompt və ya alət dəyişikliyindən sonra təmsilçi test ssenariləri işlətmək vacibdir.
